[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید | عضویت]


خلفای معاصر امام كاظم(ع)

از سال 148 كه امام صادق - علیه‏السلام - به شهادت رسید، دوران امامت حضرت كاظم- علیه‏السلام - آغاز گردید. آن حضرت در این دوران با خلفای یاد شده در زیر معاصر بود:
1 - منصور دوانیقی (136 - 158).
2 - محمد معروف به مهدی (158 - 169).
3 - هادی (169 - 170).
4 - هارون (170 - 193).
هنگام رحلت امام صادق - علیه‏السلام - منصور دوانیقی، خلیفه مشهور و ستمگر عباسی، دراوج قدرت و تسلط بود.
منصور كسی بود كه برای پایه‏های حكومت خود، انسانهای فراوانی را به قتل رسانید. او در این راه نه تنها شیعیان، بلكه فقها و شخصیتهای بزرگ جهان تسنن را نیز كه با او مخالفت می‏ورزیدند، سخت مورد آزار قرار می‏داد، چنانكه‏
«ابوحنیفه» را به جرم اینكه برضد او به پشتیبانی از «ابراهیم» (پسر عبدالله محض، و رهبر قیام ضدّ عباسی در عراق) فتوا داده بود، شلاق زد، و به زندان افكند![برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید | عضویت]
امام كاظم پس از وفات پدر، در سن بیست سالگی با چنین زمامدار ستمگری روبرو گردید كه حاكم بلا منازع قلمرو اسلامی به شمار می‏رفت.
منصور وقتی كه توسط «محمد بن سلیمان» (فرماندار مدینه) از درگذشت امام صادق آگاه شد، طی نامه‏ای به وی نوشت:
اگر جعفر بن محمد شخصی را جانشین خود قرار داده، او را احضار كن و گردنش را بزن!
طولی نكشید كه گزارش فرماندار مدینه به این مضمون به بغداد رسید:
جعفر بن محمد ضمن وصیتنامه رسمی خود، پنج نفر را به عنوان وصی خود برگزیده كه عبارتند از:
1 - خلیفه وقت، منصور دوانیقی!
2 - محمد بن سلیمان (فرماندار مدینه و خود گزارش دهنده!)
3 - عبدالله بن جعفر بن محمد (برادر بزرگ امام كاظم)
4 - موسی بن جعفر - علیه‏السلام -
5 - حمیده (همسر آن حضرت)
فرماندار در ذیل نامه كسب تكلیف كرده بود كه كدام یك از این افراد باید به قتل برساند؟!
منصور كه هرگز تصور نمی‏كرد با چنین وضعی روبرو شود، فوق‏العاده خشمگین گردید و فریاد زد: اینها را نمی‏شود كشت!
البته این وصیتنامه امام یك حركت سیاسی بود؛ زیرا حضرت صادق - علیه‏السلام - قبلاً امام بعدی و جانشین واقعی خود یعنی حضرت كاظم- علیه‏السلام - را به شیعیان خاص و خاندان علوی معرفی كرده بود، ولی از آنجا كه از نقشه‏های شوم و خطرناك منصور آگاهی داشت، برای حفظ جان پیشوای هفتم چنین وصیتی نموده بود.



[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید | عضویت] . عبدالرحمن‏السبوطى، تاریخ‏الخلفأ، بغداد، مكتبهالمثنى، ص 259.

مهدي پيشوايي- سيره پيشوايان، ص413