شعر دبستانی ها

پارس ناز
من آقای باغبونم
دارم یه آواز میخونم

می گم به گل های قشنگ
گل های ناز و رنگارنگ

به به به!چه خوشگلید!
سرخید و سبزید و سفید

من دوس دارم شمارو
قربون برم خدارو

که آفریده بلبل
لاله و یاس و سنبل

نگاه من به گلهاس
به سبزه و چمن هاس

کارم رو دوست دارم
همیشه گل می کارم

گل می کارم گل ناز
شعر می خونم با آواز

کارم خیلی تمیزه
گل واسه من عزیزه

گل همیشه قشنگه
نازه و رنگارنگه
redirect.php?a=redirect.php?a=

ضرب المثل : چقدر سیبلش آویزونه....

اصطلاح بالا در امثله سائره کنایه از پکری و نکبت و ادبار است که در مورد افراد سر خورده و وارفته و ورشکسته به کار می رود.

سبیل درباریان و ملازمان دستگاه سلاطین و حکام صفوی برای ایرانیان هوشمند بخصوص اصفهانی های زیرک و باریک بین فی الواقع در حکم میزان سنج بود که از شکل و هیئت آن به میزان لطف و مرحمت سلطان و مافوق نسبت به صاحب سبیل پی می بردند . فی المثل سبیل پر پشت و شفاف که تا بنا گوش می رفت و در پایان چند پیچ می خورد و به سوی بالا دایره وار حلقه می زد دلیل بر شدت علاقه و مرحمت سلطان بود که هر روز صاحب سبیل را به حضور می پذیرفت و با او به مکالمه و مشاوره می پرداخت.
هر قدر که تعداد حلقه ها و شفافیت سبیل کمتر جلوه می کرد به همان نسبت معلوم می شد که میزان لطف و عنایت سلطان یا حاکم وقت نقصان پذیرفته است . چنانچه سبیلها به کلی از رونق و جلا می افتاد و به علت نداشتن چربی و چسبندگی به سمت پایین متمایل و یا به اصطلاح سبیل آویزان می شد این آویزان شدن سبیلها را بر بی مهری مافوق و کم پولی و احیانا مقروض و بدهکار بودن صاحب سبیل تلقی می کردند تا آنجا که بر اثر کثرت استعمال و اصطلاح به صورت ضرب المثل در آمد از آن در موارد مشابه که حاکی از نکبت و ادبار و افلاس باشد استشهاد و تمثیل می کنند.
سونات