طلاق در لغت به معنی گشودن گره و رها کردن است. (در فقه اسلامی آمده است: طلاق عبارت است از زایل کردن قید ازدواج با لفظ مخصوص.) طلاق مخصوص عقد دائم است. یک عمل حقوقی یک جانبه است و ناشی از ارائه طرفین نیست. بنابراین، ویژه نکاح دائم است و انحلال منقطع (متعه) از طریق بذل یا انقضا مدت صورت می*گیرد. ماده ۱۱۳۹ قانون مدنی در این باره می*گوید: مخصوص عقد دائم است. زن منقطعه با انقضای مدت یا بذل آن از طرف شوهر از زوجیت خارج می*گردد. براساس متون حقوقی، ویژگی*های زیر بر آن حاکم است: • ایقاعی است: یعنی تنها به اراده مرد یا نماینده او واقع می*شود و نیازی به موافقت زن ندارد. گرچه مطابق ماده واحده اصلاح مقررات، زن و شوهر می*توانند درباره طلاق توافق کنند. دادگاه می*تواند پس از احراز عدم سازش میان آنان، حکم به طلاق، صادر نماید. ولی با این همه باید دانست که به تراضی (رضایت طرفین) یا صدور حکم و اذن دادگاه انجام نمی*شود. دخالت دادگاه یا تراضی طرفین، مجوز ثبت آن در دفترخانه رسمی است. • عملی تشریفاتی است: وقوع آن در صورت اختلاف باید به اذن دادگاه باشد و دستیابی به این اذن، تشریفات خاصی دارد. اصل ایقاع نیز تنها به رضایت مرد واقع نمی*شود و به شرایط ویژه*ای نیازمند است. ماده ۱۱۳۴ قانون مدنی در بیان همین شرایط می*گوید: طلاق باید به صیغه طلاق و در حضور حداقل دو نفر مرد عادل که آن را بشنوند، واقع گردد. • به اذن و حکم دادگاه انجام می*شود: در موردی که زن خواستار جدایی است، قطعا مطابق قانون بایستی برای احراز عسر و حرج در ادامه زندگی زناشویی از دادگاه حکم بگیرد و شوهر را بر مبنای آن اجبار به جدایی کند. ولی طبق فرضی که شوهر مایل به جدایی باشد، بایستی با تشریفات خاص و پس از رجوع به داوری از دادگاه اذن به جدایی بگیرد. این اجازه در اصلاح گواهی عدم امکان سازش نامیده می*شود. این موضوع در خصوص فرضی که زن و شوهر هر دو راضی به آن بوده و خواستار طلاق توافقی هستند صادق می*باشد. • وسیله انحلال نکاح دائم است: اگر زناشویی برای مدت معینی باشد (نکاح منقطعه یا متعه)، انحلال آن به وسیله بذل مدت از طرف شوهر یا در اثر تمام شدن مدت، انجام می*گیرد. چنان که ماده ۱۱۲۰ قانون مدنی مقرر می*دارد: عقد نکاح به فسخ یا بطلان یا بذل مدت در عقد موقت، منحل می*شود. • به ارائه مرد واقع می*شود: البته منظور این نیست که زن هرگز نمی*تواند، درخواست طلاق کند یا رای دادگاه هیچ اثری در وقوع آن ندارد. زن حق دارد با شرایط معین، اجبار مرد را به طلاق بخواهد و دادگاه نیز در چین موردی، حکم به آن دهد. شروطی که براساس آن*ها زن می*تواند از دادگاه درخواست طلاق نماید: زن براساس شروط ۱۲ گانه عقد نکاح می*تواند تقاضای طلاق نماید: • عدم دادن نفقه زن از سوی شوهر به مدت ۶ ماه • بد رفتاری زوج با زوجه به حدی که ادامه زندگی غیرممکن باشد. • بیماری خطرناک مرد در صورتی که سلامتی زن را به خطر بیاندازد. • دیوانگی مرد • اشتغال مرد به کاری که با حیثیت و آبروی زن و مصالح خانوادگی او در تضاد است. • محکومیت شوهر به مجازات ۵ سال حبس و بیشتر و یا جزای نقدی منجر به ۵ سال حبس و بیشتر. (البته حکم مجازات باید در حال اجرا باشد.) • اعتیاد مضر مرد به گونه ای که در زندگی خللی ایجاد نماید. • غیبت غیر موجه مرد به مدت ۶ ماه متوالی • ارتکاب جرم منجر به مجازات حد و تعزیر که مغایر با حیثیت و شئون خانوادگی زن باشد. • بچه دار نشدن مردپس از گذشت ۵ سال از زندگی مشترک به دلیل عقیم بودن و یاعوارض جسمی دیگر • مفقودالاثر بودن مرد حداقل ۶ ماه • ازدواج مجدد مرد بدون اجازه همسر منبع: redirect.php?a=vokalayedadgostar.com/طلاق/