هنر مجسمه سازی یکی از هنرهای دستی اصیل قدیمیه که هم تو ایران و هم تو سایر کشورهای جهان قدمت هزار ساله داره. ساخت مجسمه در دوران باستان جنبه تزیینی و دکوری نداشت و معمولا پادشاهان و فراعنه برای اینکه یادگاری از خودشون و حکومتشون به جا بذارن، دستور به ساخت مجسمه و تندیس های غول پیکر می دادن. بعضی از مجسمه های مصریان باستان هم شبیه به نقاشی هایی هست که امروزه در آثار باستانی مصر می بینیم و در اون ها ترکیبی از موجودات زنده به چشم می خوره. مثلا در خیلی از این مجسمه ها سر آدمیزاد روی بدن یک حیوان مثل شیر قرار گرفته که مربوط به عقاید مصر باستان میشه. در ایران زمان هخامنشیان و ساسانیان هم مجسمه های سنگی بی نظیری ساخته شد که متاسفانه بر اثر عوامل طبیعی مثل باران، سیل، زلزله و... یا حوادثی مثل جنگ و غارت، بسیاری از این مجسمه های زیبا از بین رفته. اما هنوز هم در باقی مانده های تخت جمشید مجسمه های بزرگ زیبایی رو می بینیم که نشون دهنده عظمت اون حکومت هاست. اما دیگر تمدن های بزرگ اون زمان مثل یونان و رم هم از این هنر دوست داشتنی بی بهره نبودن و بررسی آثار باقی مانده از این حکومت ها نشون میده اون ها هم به سبک خودشون به ساخت مجسمه های زیبا و شگفت انگیزی پرداخته بودن. اما نکته مهم اینجا بود که روش توسعه هنر مجسمه سازی رومن ها با یونانی ها کاملا متفاوت بود. برعکس یونانی ها که از انتزاع و سادگی به واقع گرایی روی آوردن، مجسمه سازی رومن ها به تدریج از سمت واقع گرایی به سمت انتزاعی روی آورد.