نخستین و مهمترین وسیله تبادل ارتباط در بین انسانها، سخن گفتن است. بنابراین، سخن گفتن یک پدیده اجتماعی است واگر انسان، به تنهایی زندگی می کرد، نه نیازی به حرف زدن داشت ونه انگیزه ای که او را به سخن گفتن وادارد،وحتی شاید در چنین شرایطی، قادر به سخن گفتن هم نبود،در دین مبین اسلام و در کلام وحی و ائمه معصومین(ع) سخن گفتن ورفتارهای مرتبط با آن مورد توجه بوده است.
در قرآن کریم، به برخی از ارزشهای کیفی سخن گفتن اشاره شده: است:
1-صراحت در سخن گفتن ودوری از ابهام ودو پهلو بودن سخن.
انبیاء الهی در بیان هدفی که از نهضتشان داشتند، به هییچ وجه اجمال گویی نمی کردند ودر مواجه با مخالفینشان با صراحت به آنها اعلام می کردند که عقیده ما مخالف عقیده شماست.
لذا می توان اینگونه نتیجه گرفت که جایی که مصالح اساسی انسان و اجتماع مطرح است ناگزیر باید با صراحت سخن گفت تا از تفسیر وتحلیل های نادرست جلوگیری کرد.
در آیه4 از سوره ممتحنه می خوانیم که حضرت ابراهیم(ع) با صراحت به دشمنان خدا وبت پرستان می گفت:
(وبدا بیننا وبینکم العداوه والبغضاء ابدا حتی تومنوا بالله وحده)
میان ما وشما برای همیشه دشمنی وکینه پیدا شده تا وقتی که به خدای یگانه ایمان آورید.
ایشان بدینگونه می فهماند که این هدف اساسی ماست و به هیچ وجه قابل مذاکره نیست.
آیه 9 سوره قلم و آیات1 تا6 سوره کافرون دقیقا به همین نکته اشاره دارند.
(برگرفته از کتاب اخلاق در قرآن علامه مصباح یزدی دامت افاضاته)