اعلامیه که در فرودگاه شهید هاشمی*نژاد شهر مقدس مشهد گم شدنش را خبر داده بود از داستان و سودای سفر بی*خبر این پسر 9 ساله خبری در خود نداشت. «امیر» 9 ساله 12 ساعت از خانه دور بود و همین دوری چنان بود که خانواده*اش همه در و دیوار شهر را پر از اعلامیه*هایی کردند که اگر کسی رد او را داشت خبر دهد. سودای سفر «امیر» به مشهد را فقط دخترخاله*اش می*دانست.

اعتماد: مدتی است تصاویر بچه*هایی که عموما زیر شش سال سن دارند در شبکه*های اجتماعی دست به دست می*شود و کاربران نیز بدون آگاهی از اصل ماجرا آنها را به اشتراک می*گذارند تا به پیدا شدن این بچه*ها کمک کنند. البته موضوع محدود به بچه*ها هم نیست. دو سال قبل روزنامه اعتماد موضوع یک آگهی گم شدن دختری جوان را پیگیری کرد و دریافت یکسال از قتل آن دختر سپری شده است و او قربانی نقشه یک قاتل سریالی در ماهشهر در استان خوزستان شده بوده ولی کاربران شبکه*های مجازی گمان می*کردند که می*توانند به پیدا شدن او کمک کنند.
در مورد «امیر» اما موضوع کمی متفاوت بود. هنوز 24 ساعت از پیدا شدن این پسربچه سپری نشده بود که یک گروه از خبرنگاران از تهران به مشهد رفتند و در فرودگاه شهید هاشمی*نژاد مشهد یکی از خبرنگاران متوجه اعلامیه شد که در آن خبر از گم شدن پسری کم سن می*داد. همین کافی بود تا موضوع پیگیری شود. اما با کمال تعجب کسی که شماره*اش در آن آگهی قید شده بود گفت پسرمان پیدا شده است.
ماجرای آن سه*شنبه
صبح روز سه*شنبه 29 بهمن از خواب بیدار شد و با خود فکر کرد آن قدری بزرگ شده که بتواند تنهایی مسافرت کند، از پس*انداز مادر و پدرش 100 هزارتومان برداشت و تصمیم گرفت به سفر برود. در راه مدرسه فکر کرد کجا برود بیشتر خوش می*گذراند. یادش افتاد یک ماه پیش با مادر و مادربزرگ که به مشهد رفته بود کلی خوش گذرانده بود. به همین دلیل تصمیمش را برای رفتن به مشهد جدی کرد. به خانه خاله*اش رفت و به دخترخاله*اش که فقط 7 سال داشت گفت آیا حاضری همراه من به مشهد بیایی؟
اما دخترخاله «امیر» نمی*دانست باید چه جوابی به او بدهد. گفت نمی*تواند بدون اجازه مادرش به مسافرت برود. «امیر» به او عروسک محبوبش را نشان داد و گفت می*خواهم با او بروم و بعد از خانه خاله خارج شد. مثل آدم بزرگ*ها تاکسی دربست گرفت تا به راه آهن برود. راننده تاکسی از او 15هزار تومان گرفت تا او را به ایستگاه برساند. وارد ایستگاه راه*آهن شد. مثل همان بار که همراه مادر و مادربزرگش رفته بود. به تابلوهای اعلان حرکت نگاه کرد. دنبال قطار مشهد گشت و فهمید باید از کدام سکو برود.
تازه فهمید که بدون بلیت نمی*گذارند از ورودی به سکوها رد شود. تصمیم گرفت خودش را به شلوغی جمعیت بسپارد و از ورودی رد شود. موفق هم شد. با جمعیتی که در میان آنها خانواده*یی بود توانست خودش را همراه آنها جا بزند و وارد محدوده سکوها شود. بالاخره به قطار رسید. مامور داشت بلیت*ها را نگاه می*کرد و می*گفت که مسافران کجا بروند. او هم خودش را همراه جمعیت کرد و سوار شد. وارد راهرو شد و توانست کوپه*یی را بیابد که هیچ کس درون آن نبود.
همانجا نشست و نفس راحتی کشید. چند دقیقه*یی گذشت. هیچ شخص دیگری به آن کوپه اضافه نشد. بالاخره تکانی به واگن*ها را حس کرد و دریافت که نقشه*اش با حرکت قطار عملی شده است. قطار آرام آرام از ایستگاه خارج شد. بعد از چند تقاطع و راهبند هم گذشت و بالاخره شتاب بیشتری گرفت. یک ساعتی گذشته بود که مامور قطار به شیشه کوپه*ها زد و گفت بلیت*هایتان را حاضر کنید. وقتی رییس قطار به کوپه*یی که «امیر» در آن نشسته بود رسید گفت: «پسرم بلیتت دست بابات است یا مامانت ؟»«امیر» تازه فهمید که به همین سادگی*ها هم نیست.
رییس قطار دوباره گفت: «باید بروی و پیش بابا و مامانت بشینی تا من بلیتت را ببینم.» «امیر» گفت خب همین کوپه کناری بود دیگر. الان می*رم پیش آنها. رییس قطار نگاهی به کوپه کناری انداخت و هیچ نگفت چون کوپه کناری خانواده*یی در خود نداشت. رییس قطار به مامور واگن گفت مراقبش باشد تا برگردد. رییس قطار بقیه کوپه*ها را هم بررسی کرد و برگشت به سراغ «امیر» و گفت: خب چون شما بلیت نداری باید در همین کوپه بنشینی تا برایت بلیت صادر کنیم و امیر را قانع کرد که باید همانجا بماند.
جست*وجو برای یافتن امیر در تهران
وقتی آن روز ساعت مدرسه تمام شد ولی «امیر» به خانه بازنگشت خانواده*اش نگران شدند. ابتدا سراغ همکلاسی*هایش و مسوولان مدرسه رفتند. پدر و مادر «امیر» فهمیدند که او اصلا مدرسه نرفته است. سپس سراغ اقوام رفتند تا ببینند او به خانه آنها رفته یا نه. وقتی به خانه خاله «امیر» زنگ زدند سرنخی پیدا کردند. دخترخاله هفت ساله «امیر» وقتی فهمید امیر گم شده به مادرش گفت که او آمده بود تا با هم به مشهد برویم. همین سرنخ باعث شد تا از غروب سه*شنبه عکس «امیر» در همه اماکن عمومی چون فرودگاه* چسبانده شود. پدر و مادر «امیر» غافل از اینکه پسرشان اینک در قطار است و نام خود را به درستی نگفته است در حال تماس با پلیس و سایر نهادها برای یافتن او بودند.
در همین حال قطاری که «امیر» سوار بر آن شده بود به ایستگاه مشهد رسید. مامور قطار «امیر» را از خواب بیدار کرد و گفت رسیدیم بیا تا برویم و به شما مسیر را نشان دهم. بدین*ترتیب مامور قطار «امیر» را به ایستگاه پلیس راه*آهن برد و ماجرا را بازگفت. اما «امیر» اسم واقعی خود را نگفته بود و همین باعث شد گزارش ماموران پلیس راه آهن به مرکز فوریت*های پلیسی کار یافتن والدین او را دچار مشکل کنند. با این حال مامور پلیس سعی کرد سر صحبت را با امیر بازکند و از او بپرسد که شماره*یی از تلفن خانه یا تلفن همراه پدرش دارد یا نه؟
بالاخره «امیر» توانست شماره*یی بدهد و ماموران به پدر او خبر دادند که پسرش در مشهد است.
خاله امیر چه گفت؟
ابتدا مادر امیر به تلفن پاسخ داد. مادر «امیر» به خبرنگار ما گفت: وقتی ماجرای رفتن پسرم را به خاطر می*آورم حالم بد می*شود. هنوز شوکه هستم اصلا نمی*توانم باورکنم پسرم چنین کرده است. خاله امیر اما کمی آرام*تر است و درباره این ماجرا توضیح می*دهد: وقتی پلیس به ما خبر داد، پدر امیر ساعت 4 صبح روز چهارشنبه 30 بهمن خودش را به مشهد رساند.
خاله «امیر» درباره روزی که فهمیدند این پسر به خانه بازنگشته، گفت: آن روز حدود ساعت سه یا چهار بعدازظهر بود که متوجه گم شدن امیر شدیم. به خانه خواهرم رفتیم. من می*دانستم او همیشه یک عروسک همراه خود دارد که اگر بخواهد به جایی برود و مدتی از خانه دور باشد آن را هم همراه می*برد. آن عروسک نبود و من و خواهرم با فهمیدن این نکته خیلی نگران شدیم. این زن در توضیح ساعاتی که در جست*وجوی «امیر» بودند، افزود: آن موقع بود که دختر هفت ساله*ام شروع به صحبت درباره حرفی که «امیر» به او زده بود، کرد.
او به دخترم گفته بود می*خواهد به مشهد برود و از دخترم خواسته بود همراهش برود. اول جدی نگرفتیم که «امیر» می*خواسته به مشهد برود ولی بعد شروع کردیم به جاهای مختلف زنگ زدن تا موضوع را پیگیری کنیم. مادر «امیر» می*خواست چیزی بگوید. گفت سوالی از شما دارم، می*خواهید بدانید چه حس و حالی داریم؟ آیا شما مادر هستید؟هر چه من بگویم نمی*توانید درک کنید که چه حس و حالی داشتم. وقتی امیر بازگشت حس کردم خدا دوباره او را به من داده است.

وقتی پسرم برگشت انگار دنیا را به شما داده بودند. خدا را شکر می*کنم که پسرم صحیح و سالم به خانه بازگشت.