با افزایش سن احتمال اینکه فرد دچار زوال عقل شود، بیشتر می*شود، مطالعات نشان می*دهد، صحبت کردن و یادگیری زبان دوم سرعت زوال عقل را کاهش می*دهد.


مطالعات نشان می*دهد صحبت کردن با زبان دوم، حتی در افراد بی*سواد زوال عقل را به تأخیر می*اندازد، شواهد زیادی وجود دارد که صحبت کردن به زبان دوم می*تواند شروع زوال عقل در زندگی را به تأخیر بیندازد. در جمعیتی که برای این وضعیت مورد مطالعه قرار گرفته بودند، حتی افراد بی*سواد نیز از دو زبانه بودن بهره بردند.این مطالعه که تاکنون بزرگترین مطالعه در نوع خود است و در حیدرآباد هند انجام شد، نشان می*دهد که صحبت کردن به دو زبان شروع سه نوع زوال عقل از جمله بیماری آلزایمر را به طول متوسط 4.5 سال به تأخیر می*اندازد.
دکتر توماس اچ. بک محقق دانشگاه ادینبورگ و از نویسندگان مقاله*ای که در این خصوص در نشریه نورولوژی منتشر شد می*گوید:"دو زبانه بودن نوعی تمرین ذهنی کارآمد و مؤثر است. در واقع ما باید به صورت انتخابی یک زبان را فعال و زبان دیگر را غیرفعال کنیم. این تغییر زبان واقعاً نیاز به توجه دارد. "در مطالعه جدید مشخص شد این نوع توجه، مغز را هوشیار نگه می*دارد و نه*تنها بیماری آلزایمر بلکه مشکلات شناختی دیگر مانند دمانس پیشانی – گیجگاهی (frontotemporal dementia) و دمانس عروقی را نیز دور می*کند.محققان، 648 بیمار مبتلا به زوال عقل که بین ژوئن سال 2006 تا اکتبر سال 2012 وارد کلینیک حافظه بیمارستان دانشگاه حیدرآباد شده بودند را مورد بررسی قرار دادند.
کمی بیش از نیمی از بیماران (391 بیمار) به بیش از یک زبان صحبت می*کردند و در جایی زندگی می*کردند که بسیاری از مردم با سه یاچند زبان از جمله تلگو، دکنی و انگلیسی و هندی بزرگ میشوند.مطالعات پیشین بر تأثیر دو زبانی بر زوال عقل در مهاجران در کانادا تمرکز داشت اما مهاجر بودن ممکن است بر نتایج تأثیر گذاشته باشد. زیرا در اینجا این سؤال مطرح می*شد که آیا دو زبانی مؤثر بوده یا مهاجر بودن؟ زیرا مهاجران سبک زندگی کاملاً متفاوت و رژیم غذایی بسیار متفاوتی نسبت به گذشته را تجربه می*کردند که ممکن است بر نتایج تأثیر گذاشته باشد.آن مطالعات (همانند همین مطالعه) نشان دادند که صحبت کردن به بیش از یک زبان زوال عقل را چهار تا پنج سال به تأخیر می*اندازد.بیماران هندی شانس بررسی این مسئله را در جامعه*ای که بسیاری از مردم به صورت طبیعی چند زبانی هستند و به سادگی با زبانهای مختلف صحبت می*کنید و در وضعیت*های اجتماعی مختلفی قرار دارند، در اختیار پژوهشگران قرار داد. دکتر بک می*گوید: "وقتی که در حیدرآباد زندگی می*کنم، عملاً باید همیشه در هنگام صحبت تغییر زبان بدهم. یک روز نیست که شانس تغییر زبان و تمرین نداشته باشم. "
محققان دریافتند که بیمارانی که به یک زبان صحبت می*کنید اولین علائم زوال عقل را در سن 61 سالگی نشان دادند اما در افراد دوزبانه سن بروز آن به*طور متوسط 65.5 سالگی بود. این تأخیر در بروز بیماری کمی بیشتر از سه سال در بیماری آلزایمر بود، اما در بیماری دمانس پیشانی – گیجگاهی شش سال و در دمانس عروقی 3.7 سال بود.در گروهی که سواد خواندن نداشتند، در افراد دو زبانه زوال عقل حدود 6 سال دیرتر از کسانی که تنها به یک زبان صحبت می*کردند ایجاد می*شد و این نشان می*دهد که تحصیلات و آموزش کلید به تعویق انداختن این بیماری نیست.تأثیر دو زبانی در شروع زوال عقل مستقل از عوامل دیگر از جمله تحصیلات، جنسیت، حرفه شغلی، و این*که بیماران در شهر زندگی می*کنید یا نواحی روستایی، بود.همچنین مشخص شد صحبت کردن به بیش از دو زبان، این تأثیر را افزایش نمی*دهد و این نتیجه، محققان را شگفت*زده کرد، چون مطالعات دیگر نشان داده بود که صحبت کردن به زبانهای بیشتر، تأثیر بیشتری در مقابل زوال عقل دارد.
دکتر تام شویزر دانشمند عصب*شناس بیمارستان سنت مایکل در تورنتوی کانادا، در سال 2011 دریافت افراد دو زبانه پیش از بروز علائم بیماری آلزایمر، دو برابر آسیب مغزی بیشتری نسبت به افرادی که یک زبان صحبت می*کنید، داشته*اند (بروز بیماری به تأخیر افتاده است). این*که تأثیر قدرتمند دو زبانی در افراد بی*سواد نیز دیده*شده است نیز کشف بزرگی است.هنوز دقیقاً مشخص نیست که چگونه یاد گرفتن زبان، باعث محافظت در مقابل زوال عقل می*شود و یا اینکه آیا نوع دیگری از فعالیت شدید مغزی مانند یادگیری نواختن موسیقی یا انجام پازل هم می*تواند همین تأثیر را داشته باشد یا نه.تحقیقات بعدی درزمینهٔ زوال عقل در فرهنگ*های غیر غربی دیگر کلید درک تأثیر دو زبانی بر زوال عقل است.


منبع:ویکی5040