درمانگر می*تواند هنگام بازی به دنیای کودک وارد شود و او را بهتر بشناسد و به مشکلات رفتاری وی پی برد.

بازی*ها برای درمان کودک ، وسیله خوبی در دست درمانگران خواهد بود. درمانگر می*تواند با بررسی انواع بازی*ها و مشاهده کودک هنگام بازی به دنیای او وارد شود و او را بهتر بشناسد و به مشکلات رفتاری وی پی برد.

بازی و رشد جسمی
بازی به عنوان وسیله*ای مطمئن برای رشد کودکان ، عضلات را نیرومند می*کند، استخوان ها را محکم و استوار می*نماید، و بالاخره باعث تقویت حواس پنجگانه بویژه حس بساوای و حس بینایی می*شود.

بازی و رشد ذهنی
بازی امکان تجربه و تعامل*های مستقیم با عوامل محیطی را برای کودک فراهم می*کند. بازی نه تنها بر رفتارهای هوشمندانه و قابل مشاهده کودک اثر دارد، بلکه بر ساخت فیزیولوژیکی مغز او تاثیر غیر قابل انکار دارد.

بازی و رشد عاطفی
میان 3 تا 7 سالگی ، کودک عواطف خود را آشکارا ابراز کرده ، به تدریج عواطف خود را شناسایی می**کند. مسلما بروز ناگهانی خشم و ترس در کودکان میان 3 تا 7 ساله امری است عادی و ترس در کودکان این گروه سنی به علت نیروی تخیل بسیار فعال آنان است. دیگر اینکه مرتبا با اوضاع و موقعیت*های تازه*ای روبرو می*شوند که برای آنان ناآشنا است. باید توجه داشت که بطور کلی محیطی که کودک در آن زندگی می*کند و نوع تجربه*هایی که بدست می*آورد و چیزهایی که یاد می*گیرد، در کیفیت بروز عواطف کودک بسیار موثر است.

بازی و رشد اجتماعی
بازی برای کودک معادل مطالعه بزرگسالان ، وسیله*ای برای بیان احساسات کودکان و کشف روابط و ارضای آنان ، انواع بازی و اسباب بازی ، واژه*ها و کلمات و جمله*های کودکان است. کودکان معمولا میان دو تا سه سالگی بازی با دیگران را آغاز می*کنند. اما اگر استعداد ذاتی و علاقه اجتماعی آنان رشد نیافته باشد، با دیگران سازگار نخواهند شد و علاقه*ای به حفظ روابط اجتماعی و شرکت در بازی کودکان نخواهند داشت. کودک از طریق بازی و همانند سازی و تقلید از رفتارهای بزرگسالان نه تنها رفتارهای اجتماعی را تمرین می*کند، بلکه باز فرصتی است برای اصلاح و گسترش شیوه*های رفتاری کودکان ، بخصوص رفتار اجتماعی آنان است. از این طریق کودک شهامت داخل شدن در اجتماع را کسب می*کند و فرا می*گیرد که چگونه می*توان در اجتماع زیست و مسئولیت پذیرفت. همچنین روشهای مختلف مبارزه با مشکلات و پیدا کردن راه حل همان مشکلات را می*آموزد.

بازی و رشد شخصیت
بازی در شخصیت سازی و رشد کودک تاثیر فراوان دارد. بازی وسیله کسب تجربه*های پرارزشی است که کودکان در خلال آن از جهت احساسی ، اجتماعی و روانی رشد می*کنند. الگوهای رفتاری آنان در بازی شکل می*گیرد. این الگوها در سراسر عمر کودک سرمشقی مفید برای او خواهد شد. کودک به مدد بازی الگوهای بیشمار و درهم پیچیده و ظریف زندگی آدمی را در می*یابد. آن را تجربه و تمرین می*کند و رابطه میان این الگوها را می*سنجد، تا آنها را فراگیرد. از آن جهت که ناگزیر است در سنین بزرگسالی با آنها روبرو شود و در جامعه آدمیان زیست کند.

طبقه بندی بازی از دیدگاه پیاژه
ژان پیاژه روان شناس سویسی ، بازیهای کودکان را به سه گروه طبقه بندی کرده است. این طبقه بندی از سایر طبقه بندی*هایی که دیگران کرده*اند، کاملتر و اساسی تر است.

بازی*هایی که جنبه تمرینی دارند و از هر ساختاری بی*بهره*اند.

بازی*های سمبلیک از یک سال و نیمگی آغاز می*گردد و چند ماهی به اوج خود می*رسد. سپس رو به کاستی می*نهد تا بالاخره نزدیک به 9 سالگی به آخرین مرحله کاهش می*یابد.

بازی*های با قاعده که از سه و نیم سالگی آغاز می*شود و چند ماه پس از ده سالگی به اوج می*رسد. این بازی*ها همچنان تا دوره نوجوانی و پس از آن در اوج باقی می*مانند.

بازی درمانی
بازی*ها برای درمان کودک ، وسیله خوبی در دست درمانگران خواهد بود. درمانگر می*تواند با بررسی انواع بازی*ها و مشاهده کودک هنگام بازی به دنیای او وارد شود و او را بهتر بشناسد و به مشکلات رفتاری وی پی برد.

انواع بازی درمانی
بازی درمانی با روش مستقیم :
در این نوع بازی درمانگر باید رفتاری صبورانه و در محدوده واقعیت*ها داشته باشد و به هدف بازی و نحوه استفاده کودک از آن توجه نماید. بدین منظور درمانگر ممکن است بر حسب مورد و تشخیص خود ، شریک در بازی باشد و یا جزئی از نمایش سمبولیک و یا اصلا یکی از شخصیت*های بازی کودک باشد.

بازی درمانی با روش غیر مستقیم :
در این روش درمانگر در تعیین نوع بازی و کیفیت آن دخالتی نداشته و همه چیز بر عهده کودک گذاشته می*شود. با این شیوه احساسات کودک پدیدار می*شود و کودک شخصا با آن روبرو می*گردد. با این شیوه او می*آموزد که احساسات و عواطف و رفتار خود را مهار کند و آنچه را که موجب رنج وی می*گردد، به کنار افکند و در واقع به سبک سازی یا تضعیف عاطفی برسد.

منبع:ninisite.com