منبع : دکتر مسعود-آذر نود وسه


فتوسنتز یا نورکافت فرآیندی است که طی آن برخی باکتری*ها، جلبک*ها و گیاهان از انرژی نور خورشید برای تجزیه آب به هیدروژن و اکسیژن و پیوند هیدروژن*های آن به دی*اکسید کربن و در نهایت تشکیل قند و اکسیژن استفاده می*کنند. مقداری از این قند برای ساخت یاخته*های گیاهی استفاده می*شود و مقداری از آن نیز دوباره به آب و دی*اکسیدکربن تبدیل می*شود تا گیاه از آن انرژی به دست بیاورد. نور ماه کامل زیر آسمانی صاف، شش*هزار بار از نور خورشید در یک روز معمولی کم*توان*تر است. با این وجود واکنش*های فتوسنتز باز هم زیر چنین نوری (البته شش*هزار بار آهسته*تر) می*توانند انجام شوند. این مقدار فتوسنتز به قدری کم است که حتی کفاف سوخت*وساز خود گیاه را هم نمی*دهد. به همین دلیل سوخت و ساز قند در گیاهان طی شب، نسبت به دی*اکسیدکربن مصرف*شده طی فتوسنتز آهسته شبانه، مقدار بیشتری دی*اکسید کربن تولید می*کند. با بالاآمدن خورشید فتوسنتز لحظه به لحظه بیشتر و بهینه*تر می*شود تا جایی که در ساعات سپیده*دم، میزان جذب دی*اکسید کربن در گیاه به اندازه میزان دی*اکسیدکربن دفع*شده، می*رسد و سپس از آن هم بالا می*زند. از آنجا که فتوسنتز شبانه به هیچ درد گیاه نمی*خورد، بسیاری از گیاهان طی شب*ها برگ*های*شان را جمع می*کنند تا چرخه روزانه آنها که زمان گل*دهی را تنظیم می*کند، به هم نخورد.