از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از گازوئیل)
.
سوخت زیست*دیزل در ارلن

نفت گاز یا گازوئیل به عنوان سوخت موتورهای دیزلی و تأسیسات حرارتی بکار می*رود. محدوده هیدروکربن*های آن بین C14-C20 و حتی C25 با دامنه نقطه جوش ۳۸۵-۲۵۰ درجه سانتیگراد می*باشد. نفت گاز عمدتاً از سه گروه پارافینیک ، نفتنیک و آروماتیک تشکیل شده ، دارای حداقل نقطه اشتعال 54 °C و ماکزیمم نقطه ریزش 0 °C می*باشد.[۱]

دانسیته آن در دمای 15.6 °C برابر با 820-860kg/m3 می*باشد. مهمترین مشخصه آن عدد ستـان است که باید بیشـتر از ۵۰ باشد تا موتور نرم و بی صدا کار کند.

سوخت دیزل به هر گونه سوخت مایع گفته می*شود که در موتورهای دیزلی بکار رود.این سوخت بیشتر از روش ویژه*ای در تقطیر جز به جز نفت مازوت بدست می*آید اما روش*های دیگری نیز برای فراوری سوخت دیزل بدون بهره*گیری نفت وجود دارد که از جمله آنها می*توان به زیست*دیزل، زیست*توده به مایع (BTL) و گاز به مایع (GTL) اشاره داشت که بهره*گیری جهانی از آنها به سرعت در حال افزایش است. برای ابهام*زدایی میان گونه به دست آمده از نفت و دیگر گونه*ها، گونه نفتی را نفت*دیزل یا پترودیزل نامیده می*شود.دیزل بسیار کم گوگرد گونه استاندارد برای تعریف دیزل می*باشد که دارای گوگرد بسیار کم است.مطابق آمار سال ۲۰۰۷، نزدیک به همه سوخت دیزل بکار رونده در آمریکا و اروپا، از گونه بسیار کم گوگرد است.
نفت سفید
از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد

برای مقالهٔ شهر نفت سفید، نفت سفید (شهر) را ببینید.
یک بطری آبی*رنگ که دربرگیرنده نفت چراغ است.
سوخت های گرمازا

Heating oil
Wood pellet
نفت چراغ
پروپان
گاز طبیعی
Wood
زغال* سنگ

نفت چراغ یا نفت سفید، که در زبان گفتاری نفت نامیده می*شود، یکی از ترکیبات نفتی و مواد سوختی است. نفت سفید در گذشته کاربرد گسترده*ای به عنوان سوخت وسایل گرمایشی و پخت و پز داشت که امروزه در بسیاری از نقاط با گاز شهری و گاز مایع جایگزین شده*است.

قدیمی*ترین متنی که روش استحصال نفت سفید از نفت خام را توضیح داده، نوشته محمد ذکریای رازی دانشمند ایرانی است. وی که بیشتر عمرش را در بغداد به عنوان شیمیدان و پزشک می*گذراند در «کتاب الاسرار» دو روش را برای تولید نفت سفید توضیح داده آست. نفت سفید در آن زمان در چراغ*های نفتی معروف به «نفاطه» برای تولید گرما و روشنایی استفاده می*شد.[۱]

در جنوب شرقی آسیا، بریتانیا و آفریقای جنوبی به این ماده پارافین گفته می*شود؛ نفت چراغ، هیدروکربنی قابل اشتعال بصورت مایع است. واژه کروسن که در انگلیسی بجای نفت چراغ بکار می*رود، از واژه یونانی کروس (به معنای موم) گرفته شده و برای نخستین بار به عنوان یک نشان بازرگانی توسط آبراهام گنسر بکار رفته است.

نفت چراغ بیشتر به عنوان سوخت هواپیماهای دارای موتور جت (سوخت جت) و برخی راکت*ها بکار می*رود اما در مواردی به عنوان سوخت گرمایشی و آتش*بازی*ها نیز از آن استفاده می*شود. در بخش*هایی از آسیا که نفت چراغ جزو یارانه*های دولتی است، آن را به عنوان سوخت موتور قایق*های کوچک ماهیگیری بکار می*برند.
ویژگی*ها

نفت چراغ ماده*ای با چگالی ۰٫۷۸ تا ۰٫۸۱ g/cm۳، سبک و شفاف است که بوسیله هیدروکربن*ها شکل می*گیرد. این ماده با روش تقطیر ذره به ذره نفت در درجه ۱۵۰ تا ۲۷۵ درجه سانتی*گراد بدست می*آید و در نتیجه این کار زنجیره*های کربنی با یکدیگر ترکیب می*گردند که در هر مولکول ۶ تا ۱۶ اتم کربن موجود است.

نقطه اشتعال نفت چراغ میان ۳۷ تا ۶۵ درجه سانتی*گراد (۱۰۰ تا ۱۵۰ درجه فارنهایت) و دمای اشتعال خودکار آن ۲۲۰ درجه سانتی*گراد (۴۲۸ درجه فارنهایت) می*باشد.

انتخاب و ارسال "سونات"