آیا با بیماری اوتیسم آشنایی دارید؟ آیا می دانید نشانه ها و درمان آن کدام اند؟ با ما همراه شوید.

اوتیسم چیست؟

اوتیسم یک اختلال مغزی است که توانایی فرد در برقرار ارتباط با دیگران را محدود می*کند. این اختلال ابتدا در کودکی بروز می*کند و ممکن است از خفیف تا شدید متفاوت باشد. برخی از این افراد می*توانند زندگی خود را اداره کنند، برخی توانایی*های استثنایی دارند، و برخی دیگر برای صحبت کردن تقلا می*کنند. از هر 68 کودک یک نفر به اختلالات طیف اوتیسم مبتلا می*شود و این بیماری پنج برابر در پسران شایع*تر از دختران است. علائم اوتیسم

یک مراقب با دقت می*تواند اوتیسم را پیش از سه سالگی در کودک تشخیص دهد. برخی از کودکان تا 18 الی 24 ماهگی رشد طبیعی دارند و سپس مهارت*هایشان متوقف می*شود یا آن*ها را از دست می*دهند. علائم اختلالات طیف اوتیسم عبارت*اند از: • حرکات تکراری ( تکان خوردن یا چرخیدن) • اجتناب از تماس چشمی یا فیزیکی • تأخیر در یادگیری صحبت کردن • تکرار کلمات یا عبارات (اکولالی) • آشفتگی به خاطر تغییرات کوچک لازم به ذکر است که این علائم ممکن است در کودکان بدون اوتیسم نیز اتفاق بیفتد. علائم هشداردهنده اولیه: سال اول

همه نوزادان بسیار اجتماعی هستند، بنابراین علائم اوتیسم را در چگونگی تعامل کودک با دنیای بیرون می*توان شناسایی کرد. در این سن کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است رفتارهای زیر را داشته باشد: • با شنیدن صدای مادر برنمی*گردد • به شنیدن اسم خود واکنش نمی*دهد • به چشمان دیگران نگاه نمی*کند • غان و غون و اشارات کودکان یک ساله را ندارد • به اشاره*های دیگران لبخند یا واکنش نمی*دهد کودکانی که اوتیسم ندارند نیز ممکن است این رفتارها را داشته باشند اما بهتر است در این مورد با پزشک صحبت کنید. علائم هشداردهنده اولیه: دو سالگی

علائم اوتیسم در سال دوم زندگی کودک محسوس تر می*شوند. درحالی*که کودکان دیگر اولین کلمات را به زبان می*آورند و به چیزهایی که می*خواهند اشاره می*کنند، کودک مبتلا به اوتیسم منزوی می*ماند. علائم اوتیسم در این سن عبارت*اند از: • در 16 ماهگی هیچ کلمه*ای نمی*گوید • در 18 ماهگی بازی نمی*کند • در دو سالگی عبارات دو کلمه*ای نمی*گوید • مهارت*های زبانی*اش کاهش می*یابد • در هنگامی که یک بزرگ*تر به شیئی مانند هواپیمایی که بالای سرشان در حال پرواز است اشاره می*کند ، هیچ علاقه*ای نشان نمی*دهد. علائم و نشانه*های دیگر اوتیسم

افراد مبتلا به اوتیسم گاهی اوقات ممکن است علائم فیزیکی مانند مشکلات گوارشی مثل یبوست و مشکلات خواب داشته باشند. این کودکان ممکن است در هماهنگی عضلات بزرگی که برای دویدن و بالا رفتن استفاده می*شود، یا عضلات کوچک*تر دست مشکل داشته باشند. در حدود یک سوم از افراد مبتلا به اوتیسم نیز دچار حمله (صرع) می*شوند. تأثیر اوتیسم بر مغز

اوتیسم بخش*هایی از مغز را که هیجانات، برقراری ارتباط، و حرکات بدن را کنترل می*کند تحت تأثیر قرار می*دهد. در سنین کودکی برخی کودکان مبتلا به اوتیسم مغز و سرشان بزرگی غیرمعمول دارد که ممکن است به علت مشکلات رشد مغز باشد. ژن*های ناهنجار که در خانواده به ارث می*رسد با عملکرد ضعیف در برخی از بخش*های مغز مرتبط است. محققان امیدوارند راهی پیدا کنند که اوتیسم را از طریق اسکن مغزی شناسایی کنند. غربالگری زودهنگام اوتیسم

بسیاری از کودکان تا سنین مهدکودک یا حتی پیش*دبستانی، بیماری اوتیسمشان تشخیص داده نمی*شود و ممکن است از کمکی که در سال*های اولیه بسیار مهم است و به آن نیاز دارند، محروم شوند. به همین علت دستور راهنمای غربالگری کودکان در سن 9 ماهگی انجام می*شود تا تأخیر در مهارت*های اساسی کودک شناسایی شود. چکاپ ویژه اختلال طیف اوتیسم در سنین زیر لازم است: - 18 ماهگی - 24 ماهگی - هر زمانی که لازم باشد، برای کودکانی که رفتارهای نگران*کننده یا سابقه خانوادگی اوتیسم دارند تشخیص: مشکلات تکلم

پزشک در چکاپهای منظم بررسی می*کند کودک چگونه به صدا، لبخند، یا بیانات دیگر بدنی واکنش نشان می*دهد. آیا غان و غون می*کند؟ در صورت مشاهده مشکلات یا تأخیر در تکلم، با گفتار درمانگر صحبت کنید. یک آزمایش شنوایی نیز ممکن است لازم باشد. بیشتر کودکان مبتلا به اوتیسم در نهایت صحبت می*کنند اما بسیار دیرتر از دیگران. به خصوص مکالمه ممکن است برایشان مشکل باشد. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است به شیوه روباتی یا یکنواخت صحبت کنند. تشخیص: ضعف در مهارت*های اجتماعی

اشکال در برقراری ارتباط با دیگران یکی از نشانه*های مهم اختلال طیف اوتیسم است. یک روانشناس که آموزش ویژه در این زمینه دیده باشد می*تواند به شناسایی زودهنگام مشکل کمک کند. کودک ممکن است از تماس چشمی با دیگران از جمله والدین خود، دوری کند. ممکن است به مدت طولانی به یک شی خیره شود و اطرافیان را نادیده بگیرد. ممکن است کودک مبتلا به اوتیسم از اشاره*های بدنی و بیانات چهره*ای برای برقراری ارتباط استفاده نکند. تشخیص: ارزیابی

هیچ روش آزمایشگاهی برای تشخیص اوتیسم وجود ندارد، اما بررسی*هایی برای رد مشکلات دیگر از جمله ضعف شنوایی، مشکلات گفتاری، مسمومیت سرب یا مشکلات رشدی که مرتبط با اوتیسم نیستند، انجام می*شود. ممکن است لازم باشد والدین به مجموعه*ای از سؤالات، که ابزار غربالگری خوانده می*شوند، پاسخ دهند تا رفتار کودک و مهارت*های ارتباطی او ارزیابی شود. دریافت درمان زودهنگام به خصوص پیش از سه سالگی می*تواند در بهبود رشد کودک بسیار مفید باشد. سندرم اسپرگر

افراد مبتلا به سندرم اسپرگر هوش پایین یا مشکلات زبانی ندارند. در حقیقت ممکن است آن*ها مهارت*های کلامی پیشرفته داشته باشند، اما از نظر اجتماعی بسیار ضعیف هستند و در درک اشاره*های غیرکلامی مانند بیانات چهره*ای مشکل*دارند. این افراد به شدت بر یک موضوع که به آن علاقه دارند تمرکز می*کنند اما در دوست*یابی یا ارتباط با دیگران مشکل*دارند. درمان: برنامه*های رفتاری

درمان*های رفتاری گسترده*ای برای کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم استفاده می*شود تا یاد بگیرند صحبت کنند، ارتباط برقرار کنند، از نظر جسمی رشد کنند، و با افراد دیگر برخورد موثر داشته باشند. این برنامه*های گسترده قدم به قدم، که تحلیل رفتار کاربردی (Applied Behavior Analysis) خوانده می*شود، واکنش*های مثبت را تشویق کرده و رفتارهای منفی را نفی می*کند. رویکرد دیگر به نام فلور تایم بر روی هیجانات و مهارت*های اجتماعی کار می*کند. برنامه TEACCH (مخفف انگلیسی عبارت درمان و آموزش كودكان اُتيستيك و ناتوانی*های ارتباطي مرتبط با اين بيماري) از کارت*های تصویری و اشاره*های تصویری دیگر استفاده می*کند. درمان: آموزش

سیستم آموزش محلی ممکن است خدماتی برای کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری و رشد در اختیار آنان قرار دهد. این ممکن است شامل گفتاردرمانی و کاردرمانی باشد. مدارس باید برنامه آموزشی اختصاصی برای هر کودک داشته باشند. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است با اقدامات زودهنگام یا خدمات گسترده مدرسه بهبود یابند. اگر نگران کودک خود هستید از مدرسه حمایت کنید و از آن*ها بخواهید برنامه آموزشی اختصاصی را انجام دهند. درمان: دارو

هیچ درمان دارویی برای خود اوتیسم وجود ندارد اما دارو ممکن است به برخی علائم کمک کند. داروهای ضد روان*پریشی ممکن است برای مشکلات جدی رفتاری تجویز شوند. یک دارو از این دسته ریسپریدون (Risperdal) است که به تأیید سازمان نظارت بر غذا و داروی امریکا رسیده و به پرخاشگری، خود آسیب زنی، و بد خلقی*های کودکان اوتیستی کمک می*کند. اگر در این بیماری حمله نیز وجود دارد، داروی ضد تشنج (anti-convulsant) نیز می*تواند مفید باشد. داروهایی که افسردگی را درمان می*کنند، گاهی اوقات ممکن است تجویز شوند. باید به دقت بر پاسخ کودک به داروها نظارت شود. درمان: یکپارچه*سازی حسی

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است به صدا، لمس، طعم، نور، یا بو بسیار حساس باشند (مشابه وضعیتی به نام اختلال یکپارچگی حسی). مثلاً ممکن است با نورهای سوسو یا درخشان و یا زنگ مدرسه آشفته شوند. مطالعه کوچکی در این زمینه نشان داد که کمک به کودکان در تنظیم حس*های مختلف منجر به عادات اوتیستی کمتر و رفتارهای بهتر می*شود. اوتیسم و فناوری مفید

حتی کودکان غیرکلامی می*توانند با ابزارهای جدید که برای تبدیل تصویر یا متن به واژه*های گویا طراحی*شده*اند، صحبت کنند. این فناوری*ها شامل ابزارهای در اندازه کوچک و جیبی و اپلیکیشنهای گوشی*های هوشمند یا تبلت می*شود. اوتیسم اسپیکس یک سازمان حمایتی است که فهرستی از منابع کمک را برای خانواده*ها تهیه می*کند. اوتیسم و تغذیه

مشکلات گوارشی در کودکان مبتلا به اوتیسم شایع است و حدود سی درصد از آن*ها ممکن است مواد غیرخوراکی مانند خاک یا کاغذ بخورند. برخی از والدین رژیم بدون گلوتن (ماده موجود در گندم) و کازئین (پروتئین شیر) را برای این کودکان در نظر می*گیرند. تغییرات غذایی دیگر از جمله مکمل*های ویتامین ب 6 و منیزیم نیز مورد استفاده قرار می*گیرند. تا کنون شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد برنامه غذایی خاصی موثر است. پزشک باید بر امتحان کردن برنامه*های غذایی نظارت داشته باشد تا مطمئن شود فرد مواد مغذی کافی دریافت می*کند. درمان*های نامتعارف

اینترنت پر از درمان*های غیرمعمول برای اوتیسم است که به والدین ناامید توصیه می*شود. برای این که بدانید یک درمان موثر و بی*خطر است یا نه ابتدا با پزشک کودکتان مشورت کنید. انجمن اوتیسم امریکا فهرست خوبی از سؤالاتی که والدین درباره درمان*های جدید یا نامتعارف می*توانند بپرسند، تهیه کرده است. برخی از این درمان*ها ممکن است خطرناک باشند مانند کیلات درمانی ( نوعی دارو است که به حذف آهن*های اضافه*ی بدن می*پردازد). چه چیزی موجب بیماری اوتیسم می*شود؟

دانشمندان هنوز علت دقیق اوتیسم را نمی*دانند، اما از آنجایی که در خانواده*ها منتقل می*شود احتمالاً ژن در آن نقش دارد. برای روشن شدن این که آیا مواد شیمیایی محیط یا عفونت*های پیش از تولد نیز ممکن است مسئول آن باشند، تحقیقات در حال انجام است. اوتیسم در بین افراد مبتلا به اختلالات ژنتیکی دیگر، مانند سندرم ایکس شکننده و توبروز اسکلروز، شایع*تر است. مصرف اسید والپروئیک یا تالیدامید در حین بارداری خطر اختلال طیف اوتیسم در کودک را افزایش می*دهد. واکسن*ها موجب اوتیسم نمی*شوند

با وجود مطالعات زیاد در مورد ارتباط بین واکسن و اوتیسم، هیچ ارتباطی دیده نشده است. محققان از سال 1998 که یک گزارش انگلیسی نگرانی*هایی را ایجاد کرد، واکسن سرخک، اوریون، و سرخجه را مورد بررسی*های دقیق قرار داده*اند. نگرانی*های گزارش*شده توسط نشریه پزشکی theLancet به علت فریبکاری و پایه علمی ضعیف تکذیب شد. تیمروسال (شکلی از جیوه) برای احتیاط در سال 2001 از واکسن*های کودکان حذف شد اگر چه هیچ شواهدی تا کنون ارتباط آن با اوتیسم را نشان نداده بود. اوتیسم بین فرزندان خانواده

طبق مطالعه*ای مشخص شد افرادی که یک کودک مبتلا به اوتیسم دارند، 19 درصد احتمال دارد که کودک دیگرشان نیز به آن مبتلا شود. اگر دو کودک به اوتیسم مبتلا باشند خطر آن برای کودک سوم بیشتر از این می*شود. مطالعه*ای بر روی دوقلوها نشان داد که وقتی یکی از پسرهای دوقلوی ناهمسان (دو تخمکی) اوتیسم داشته باشد، احتمال 31 درصد دارد که دیگری نیز مبتلا به اوتیسم باشد. وقتی پسری از دوقلوی همسان به اوتیسم مبتلا می*شود 77 درصد احتمال دارد که هر دو پسر به این اختلال دچار باشند. انطباق در مدرسه

جایگاه کودک شما در مدرسه بستگی به نیازهای فردی*اش دارد. ممکن است بتواند در مدرسه معمولی درس بخواند یا لازم باشد آموزش ویژه یا مدرسه ویژه*ی یا حتی آموزش خانگی دریافت کند. زندگی با اوتیسم

افراد مبتلا به اوتیسم با کارکرد بالا یا سندرم اسپرگر، اغلب قادرند تحصیل*کرده و شغلی برای خود داشته باشند. برخی از گروه*های حمایتی از نیازهای اجتماعی و تحصیلی دانشجویان اوتیستی دانشگاه حمایت می*کنند. برای افرادی که توانایی ذهنی متوسط تا پایین دارند (حدود 40 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم) آموزش ویژه شغلی و خانه*های گروهی می*تواند به زندگی مستقل فرد کمک کند.


منبع:اختلالات طیف اوتیسم