رویکرد جراحی باز و بسته در جراحی زیبایی بینی ثانویه
تصمیم گیری برای باز کردن بینی در جراحی ثانویه مشکل تر از تصمیم گیری در جراحی رینوپلاسی اولیه می باشد. اگر می بایست اقدامات جزئی صورت پذیرد مانند سوهان زدن قسمت بالایی بینی و یا به هم وصل کردن لبه پره های بینی، شکی وجود ندارد که استفاده از روش بسته ایده آل است. در صورتی که تجسم به کامل کردن فرآیند کمک می کند، مانند صاف کردن بینی و یا تنظیم راستای نوک بینی پیچ خورده، این سوال مطرح می شود که استفاده از روش باز منجر به دقت بیشتر و در نهایت نتایج بهتر می شود. هر چند که موارد مبهم تری هم وجود دارند. در صورتی که بیمار چند بار مورد جراحی قرار گرفته و در نهایت نوک بینی به صورت بد ریخت و پر شده از بافت ضخیم فیبروزی در آمده باشد، تصمم گیری بسیار مشکل تر خواهد بود. این مشکل ناشی از این مطلب است که برش مجدد (در صورت وجود و یا عدم وجود جای زخم در ناحیه پایین پایه بینی) می تواند به صورت بالقوه موجب ایجاد آماس بیشتر و بافت فیبروزی بیشتر شود. در بینی با پوست ضخیم، بافت فیبروزی عمیق در این پوست می تواند به کابوسی برای جراح تبدیل شود. جراحی بعدی فارق از دقت در ایجاد چهارچوب مناسب، می تواند موجب تشدید بافت فیبروزی و در نهایت ایجاد نتیجه نامطلوب گردد. بهترین روش برای این موارد طرح ریزی جراحی بینی به شیوه ای است که حداقل زخم حاصل از جراحی و تضعیف بوجود بیاید. بهتر است از روش باز تنها در صورت نیاز و هنگامی استفاده شود که برخی از مانور های جراحی ممکن در روش باز مورد نیاز باشد برای مثال افزایش طول بینی.