از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ایمان و عقلانیت دو روش باور هستند که در درجات مختلف تعارض و یا سازگاری با هم قرار دارند. عقلانیت باوری مبتنی بر عقل یا شواهد است. ایمان باوری مبتنی بر الهام، وحی، یا اقتدار است. واژهٔ ایمان معمولاً به باوری گفته می*شود که در فقدان، یا علی*رغم عدم دلایل عقلی یا شواهد پذیرفته می*شود.

هرچند گاهی واژه*های «ایمان» و «باور» مترادف هم درنظر گرفته می*شوند، برابر پنداشتن آنها درست نیست، زیر ایمان بخشی (زیرمجموعه*ای) از باور است.

به طور کلی دو دسته دیدگاه در مورد رابطه میان ایمان و عقلانیت وجود دارند:

عقل*گرایی: بر آن است که حقیقت بایستی با استفاده از خرد و تحلیل مبتنی بر واقعیت*ها باشد، نه بر پایهٔ ایمان، دگم، سنت، یا آموزه*های دینی.
ایمان*گرایی: بر آن است که ایمان ضروری است، و باورها می*توانند بدون وجود شواهد یا عقل پذیرفته شوند، و حتی در تضاد با شواهد یا عقل باشند.

در برخی دیدگاه*ها، از جمله در کلیسای کاتولیک معتقدند که ایمان و عقل می*توانند و باید در کنار هم کار کنند. این دیدگاه در بخش*نامه پاپی صادرشده از ژان پل دوم به نام «در مورد ایمان و عقل» (Fides et Ratio) آمده*است.
معرفت*شناسی
از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یقین

ندانم*گرایی
اعتقاد
یقین
شک
جبرگرایی
معرفت*شناسی
فرض
توجیه
سرنوشت*باوری
توجیه
پوچ*گرایی
احتمال
شک*گرایی
نفس*گرایی
حقیقت
عدم قطعیت
تقریب
خطاپذیرانگاری
نظریه علمی

ن
ب
و
سونات