فروهر
از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد
با نماد فروهر اشتباه نشود.

فَروهَر یا صورت اوستائی آن فَروَشی یا در فارسی باستان فَرورتی و در پهلوی فَروَهر و در فارسی فروهر یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیسنان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار می*ماند. این نیروی معنوی را که می*توان جوهر حیات نامید، فناپذیر و زوالی نیست.

مضمون
تمام آفریده*های اهورامزدا چه مینوی و چه مادی حتی خود اهورامزدا دارای فَروهَر هستند. در وندیداد اهورامزدا به زرتشت می*گوید: فروهر من را که بسیار بلند پایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و در پارسائی تمام است، ستایش کن.
در بندهش آمده، اهورامزدا پیش از آنکه فروهرها از صورت مینوی[۱] به حالت مادی درآیند، با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی درآمده و بر ضد سپاه اهریمن ستیز کنند، فروهرها پذیرفتند که در جهان مادی ستیز کنند چون می*دانستند که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت. در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب سخن رفته*است.
اهو (جان)
دئنا (وجدان)
بئوذ (قوهٔ ادراکه)

اورون (روان)
فروشی (فروهر) دربارهٔ هر یک از این نیروها در بخش*های اوستا و نوشته*های پهلوی سخنانی آمده*است.[۲]
"سونات"