پروتئین واکنشی سی
از ویکی*پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سی آرپی)
سی آرپی

پروتئین واکنشی سی یا سی. آر. پی (به انگلیسی: C-Reactive Protein) نام پروتئینی سنتز شونده در کبد در پاسخ به فاکتورهای آزاد شده از ماکروفاژ و سلول چربی است که در موارد التهاب و روماتیسم در خون افزایش می*یابد.

در روماتیسم و التهاب و تورم حاد، پروتئینی با نام C در خون آزاد می*شود که در حال طبیعی به*میزان بسیار کم در پلاسما موجود است. این پروتئین با فسفوکولین موجود در غشای سلول نکروز شده در محدوده التهاب و همچنین با T-کاربرد تشخیصی

اندازه*گیری پروتئین فعال سی (CRP) در آزمایش تشخیص طبی، آزمونی غیر اختصاصی برای تشخیص روماتیسم و التهاب*های مفصلی می*باشد. در هنگام بروز عفونت میکروبی و عوامل عفونی و در زمان نکروز و آسیب بافت*ها همچون سکته قلبی و نیز در التهاب مفاصل، مقدار این پروتئین در سرم خون زیاد شده و به اصطلاح مثبت می*گردد. در بیماری روماتیسم مفصلی اندازه*گیری CRP یکی از مارکرهای اصلی (و نه تخصصی) به*شمار می*آید. پس از اتمام دوره درمانی روماتیسم مفصلی، منفی شدن سی. آر. پی در خون نشانه درمان کامل محسوب می*گردد.CRP چندان اختصاصی نیست.Cell ترکیب شده و از فعال شدن T- Cell توسط آنتی*ژن جلوگیری می*کند.
آرتریت روماتوئید (به انگلیسی: Rheumatoid arthritis) یا روماتیسم مفصلی یک بیماری سیستمیک و مزمن است.[۱]

شیوع این بیماری در جهان حدود یک درصد است و معمولاً نوجوانان سنین میانسالی و در دهه*های اول-سوم تا پنجم بروز می*نماید و در زنان شایع*تر است.(نسبت زن به مرد در حدود ۳ به یک است)

آرتریت روماتوئید مشخصاتی دارد که باعث تمایز آن با سایر انواع آرتریت*ها (التهاب ودردمفاصل) می*شود. بعنوان مثال آرتریت بصورت قرینه*است یعنی اگر یک زانو یا دست درگیر باشد به احتمال زیاد طرف مقابل نیز درگیر است.
شیوع و ژنتیک

میزان شیوع آرتریت روماتوئید، در حدود ۸/۰ درصد در جمعیت است (بین ۳/۰ تا ۲/۱ درصد) و زنان تقریباً سه برابر مردان مبتلا می*شوند. میزان شیوع با بالا رفتن سن افزایش می*یابد و تفاوت ابتلای زنان و مردان در گروه*های سنی بالاتر، کم می*شود.

شروع بیماری در دهه*های چهارم و پنجم زندگی شایع تر بوده، در ۸۰ درصد از کل بیماران، بین سنین ۳۵ و ۵۰ سالگی پدیدار می*شود. میزان بروز آرتریت روماتوئید در زنان ۶۰ تا ۶۴ ساله، بیش از ۶ برابر زنان ۱۸ تا ۲۹ ساله*است. اطلاعات جدید حاکی از روند کاهش یابنده بروز آرتریت روماتوئید می*باشد.

بررسی*های خانوادگی، نشانگر نوعی استعداد ژنتیکی هستند. به عنوان مثال، بستگان درجه یک افراد مبتلا (که بیماری آنها همراه با وجود آنتی بادی فاکتور روماتویید یا لاتکس است) ۴ برابر میزان مورد انتظار، دچار آرتریت روماتوئید شدید می*شوند. در حدود ۱۰٪ بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید دارای یک خویشاوند درجه اول مبتلا هستند.
نشانه*ها
چگونگی تخریب مفصل بر اثر آرتریت روماتوئید

در آغاز، ممکن است لوکالیزه کردن درد، تورم و حساسیت در لمس، به سختی امکان*پذیر باشد. درد در مفاصل درگیر و تشدید در اثر حرکت، شایع ترین تظاهرات آرتریت روماتوئید تثبیت شده می*باشد. الگوی درگیری مفصلی هماهنگ است، اما همیشه با درجه التهاب ظاهر شده، مطابقت نمی*کند. خشکی عمومی شایع است و معمولاً پس از دوره*های بی حرکتی، به بیشترین حد خود می*رسد، خشکی صبحگاهی با مدتی بیش از یک ساعت تظاهری تقریباً تغییرناپذیر از آرتریت التهابی است و ممکن است در افتراق آن از انواع متعدد بیماری*های مفصلی غیر التهابی، کمک کننده باشد.

در مجموع نشانه*های آرتریت روماتوئید از این قرار اند:

سفتی صبحگاهی مفاصل
تورم مفاصل
درد مفصلی
ضعف و خستگی
ندول*های روماتوئید

عملکرد
سینویت مرمن در آرتریت روماتویید.

سینوویت مزمن التهابی است که اکثراً مفاصل را درگیر می*کند و باعث تخریب غضروف و ایجاد ضایعات استخوانی می*شود. آرتریت روماتیسم مفصلی مشخصاتی دارد که باعث تمایز آن با سایر انواع آرتریت*ها (التهاب مفاصل) می*شود. بعنوان مثال آرتریت بصورت قرینه*است یعنی اگر یک زانو یا دست درگیر باشد به احتمال زیاد طرف مقابل نیز درگیر است. مفاصل درگیر مفاصل متاکارپوفالنژیال، متاتارسوفالنژیال، مچ دست و مفاصل بین بندانگشتی اول هستند. در برخی بیماران بیماری از شدت کمی برخوردار بوده و با حداقل ضایعات مفصلی، در مدتی کوتاه همراه می*باشد، در برخی دیگر ضایعات پیشرونده و مزمن، به صورت پلی آرتریت می*باشند و باعث اختلال عملکرد مفاصل می*شود.[۲][۱]

پلی آرتریت قرینه التهابی، تظاهرات خارج مفصلی (ندولهای روماتوئید، فیبروز ریوی، واسکولیت و سروزیت) و فاکتور روماتوئید مثبت در خون ۸۰٪ بیماران مشخصه این بیماری است. ان تست است.
تظاهرات خارج مفصلی
اختلالات مفصلی.

بیماری آرتریت روماتوئید با توجه به اینکه بیماری سیستمیک است جدا از ابتلای مفصلی، تظاهرات خارج مفصلی دارد که شیوع کمتری دارند. این تظاهرات عبارتند از:

۱. گره*های روماتوئیدی (۳۰-۲۰ درصد) در سطح خلفی ساعدها و در نواحی در معرض فشار مکانیکی ایجاد می*شود.

۲. تظاهرات ریوی: که در آن لایه*های جداری و نیز نسج ریه مبتلا می*شوند.

۳. تظاهرات فلبی: در بررسی پس از مرگ صورت گرفت حدود ۵۰٪ موارد مبتلا هستند.

۴. درگیری چشمی، عصبی و مغز استخوان با شیوع کمتری دیده می*شود.
سیر بالینی و پیش آگهی

سیر آرتریت روماتوئید کاملاً متغیر و پیش بینی آن در هر بیمار، دشوار است. در بیشتر بیماران، فعالیت بیماری به صورت مداوم و در عین حال مواج بوده، همراه با درجات متغیری از ناهنجاری*های مفصلی و اختلالات عملکردی می*باشد. پس از ۱۰ تا ۱۲ سال، درکمتر از ۲۰ درصد بیماران، هیچ شواهدی از ناتوانی یا ناهنجاری مفصلی نخواهند داشت. میزان امید به زندگی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید با میانه*ای معادل ۳ تا ۷ سال کاهش می*یابد. میزان مرگ و میر، افزایشی ۵/۲ برابری دارد و آرتریت روماتوئید به خودی خود در ۱۵ تا ۳۰ درصد موارد آن سهیم است.
علت

علت دقیق روماتیسم مفصلی ناشناخته*است ولی در ایجاد این بیماری ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هر دو نقش دارند. البته به نظر می*رسد که گلودرد چرکی در ایجاد آن نقش بسزایی دارد. [نیازمند منبع] افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی، نسبت به دیگران شانس ابتلای بیشتری به بیماریهای مزمن مانند پوکی استخوان، آلرژی، بدخیمی*ها، عفونت*ها، بیماری*های گوارشی، بیماریهای قلبی–عروقی و فشارخون دارند.[۳]
تشخیص

میانگین تاخیری که از شروع بیماری تا تشخیص آن وجود دارد ۹ ماه*است. این امر، غالباً مربوط به ماهیت غیر اختصاصی علایم آغازین می*باشد. آرتریت روماتوئید، به راحتی در افرادی که دارای بیماری تثبیت شده تیپیک هستند، تشخیص داده می*شود. در اکثر مبتلایان، تظاهرات بالینی مشخصه بیماری، ظرف ۱ تا ۲ سال پس از شروع آن دیده می*شوند.
درمان



از آنجا که علت آرتریت روماتوئید ناشناخته*است، پاتوژنز آن کاملاً مشخص نشده*است و مکانیسم عمل بسیاری از عوامل درمانی مورد استفاده نیز قطعی نیست، درمان آن عمدتاً به صورت تجربی انجام می*شود. هیچ*یک از ملاحظات درمانی علاج بخش قطعی نیستند؛ بنابراین همه آنها را باید تسکین دهنده در جهت تخفیف علایم و نشانه*های بیماری ومتوقف کننده بیماری قلمداد نمود.

اهداف درمان عبارتند از: ۱- تسکین درد ۲- کاهش التهاب ۳- محافظت ساختارهای مفصلی ۴- حفظ عملکرد و ۵- کنترل درگیری سیستمیک.

درمان شامل مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی(آسپرین، پیروکسیکام، سولفاسالازین, دیکلوفناک، ایندومتاسین، ناپروکسن و بروفن و...)است.

در موارد شدید از استروئیدها مانند پردنیزولون استفاده می*شود که عوارض جانبی زیادی دارد. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی که برای کنترل علائم مصرف می*شود ممکن است عوارضی مانند مشکلات گوارشی ایجاد نمایند.[۴] داروهای تعدیل کننده سیستم ایمنی مانند داروهای ضد مالاریا (هیدروکسی کلروکین)، سولفاسالازین و مینوکسی سیلین نیز به کار می*روند.
"سونات"


سونات