صنعت سبد بافی

ویکی پدیا
سبد بافی یکی از صنایع دستی ای است که در استان گیلان رواج دارد این نوع صنعت بسیار مشکل است و به همین دلیل افراد بسیار نا چیزی در استان گیلان مشغول به این هنر هستند این هنر در استان گیلان از رواج بسیاری بر خوردار است و اهمیت بسیاری در گیلان و در ایران به این نوع هنر مشود . به طور دقیق یکی از مهدهای این هنر شهرستان آستانه اشرفیه*است که هنوز بسیاری از کارگاههای آن فعال و مشغول کار است . این نوع صنعت به دلیل سبک بودن و مقاومت آن به نوعی از صنعت*های دیگر در زمینهی سبد و میز وصندلی و کمد و زیر تلویزیونی پیشی گرفته*است .و جایگاه به خصوصی در لوازم آشپز خانه و پذیرایی در دل خانمها باز کرده*است . یکی از مشکلات این صنعت فصلی بودن آن است به طوری که در طول سال فقط در چند فصل است بیشتر در زمستان و پاییز است واندکی در بهار ولی در فصل تابستان به دلیل کارهای زراعتی و ... بسیار کم است
حصیر بافی
حصیربافی به معنی بافت رشته*های حاصل از الیاف گیاهی (سلولزی) به کمک دست و ابزار ساده دستی است که طی آن محصولات مختلفی مانند زیرانداز، سفرهٔ حصیری، انواع سبد، انواع ظرف و ... تولید می*شود. حصیربافی خود بامبوبافی، مرواربافی، تِرکه بافی، چم بافی و سبد بافی را نیز شامل می*شود. چیغ بافی نیز در زیرمجموعهٔ حصیربافی قرار می*گیرد با این تفاوت که در روند بافت علاوه بر الیاف گیاهی از نخ پشمی رنگ شده نیز برای ایجاد نقش و طرح*های سنتی استفاده می*گردد.[۱]
ابزار

لوتو یا نخ تاب
پلار یا ورقه یا شانهٔ حصیربافی (حصیر شونه)
دستگاه حصیربافی
داس (داره) یا قیچی یا چاقو

مواد خام

گالی یا جگن یا لی
کلوش (ساقهٔ برنج یا کولوش)
سوف یا سیم یل سوم
کلیر، کولر (که نوعی آلالهٔ بلند و صاف است.)

روش ساخت در شمال ایران

روش کار به این صورت است که نخ*های دو لای پنبه*ای محکم به نام ریسمان بین دو نورد که یکی در بالا به نام سر کار و دیگری به نام پتبند قرار دارند بسته می*شود و حصیر بافی از چوب پشت بند آغاز می*گردد. حصیر بافان، نی*ها را با دست یکی زیر و دیگری را روی نخ تار می*بافند و به اصطلاح خنک می*کنند پس از بافت هر ردیف حصیر آن را شانه می*زنند. شانه، تخته*ای چوبی با تعدادی سوراخ است که نخ*های تار از میان سوراخ*ها می*گذرد.
تفاوت*ها


ساخت حصیر با دست در مناطق مختلف ایران بسته به نوع مواد خام در دسترس با یکدیگر متفاوت است. برای نمونه در در نوار جنوبی ایران از الیاف نخل خرما و در نوار شمالی ایران از ساقه*های برنج و گندم استفاده می*شود. از سوی دیگر نوع کاربری لوازم تولیدی بسته به نیاز اهالی آن منطقه از نظر شکل و اندازه تفاوت دارند. در استان اصفهان، حصیربافی در مناطق بیابانی و خشک مانند خور و بیابانک و نایین انجام می*شود و مواد خام مورد استفاده الیاف نخل خرما است ولی در شهرستان نجف آباد برای بافت سبدهای حصیری از ترکه*های نرم درختان یک ساله یا دو ساله استفاده می*شود، سبدهای ساخته شده در نجف آباد، لوده نام دارد و کاربرد آن*ها در حمل محصولات باغی و میوه است.[۲] در قصرشیرین برای حصیربافی از شاخه های جوان پاجوش درخت خرما استفاده می شود که به آن «فَسیل» گفته می شود.[۳]
سونات