روستای تاریخی ابیانه برای خانه های قرمز رنگ و معماری منحصر به فرد خود شهرت زیادی دارد. با این روستا بیشتر آشنا شوید.


دهکده*ی ابیانه که به خاطر خاک و خانه*های قرمزرنگ خود به*عنوان روستای قرمز شناخته می*شود یک روستای تاریخی ایرانی است که در دامنه*ی رشته*کوه کرکس در 70 کیلومتری جنوب شرقی کاشان در استان اصفهان قرار دارد. ابیانه روستایی از سنت و معماری زنده بوده و شاید یکی از جالب*ترین مثال*های تطابق انسان با طبیعت است. این روستا کوچک و جمع*وجور است، با کوچه*هایی باریک و شیب*دار و خانه*هایی پلکان مانند که روی شیب که قرارگرفته*اند.
خانه*های ابیانه به سبک معماری کهن هستند، خاک رس برای مصالح آن استفاده*شده و درب و پنجره*های مشبک چوبی دارند. مانند ماسوله سقف برخی خانه*ها به*عنوان حیاط خانه*هایی استفاده می*شود که در پلکان بالاتر از آن قرارگرفته است. این روستا با رنگ قرمز منحصربه*فرد خانه*هایش از قدیمی*ترین روستاهای ایران است و هزاران گردشگر محلی و خارجی هرساله برای بازدید به این روستا می*روند، خصوصاً در طول اعیاد و مراسم سنتی. تاریخچه*ای از ابیانه

ابیانه تاریخی کهن دارد که به حدود 2000 سال قبل بازمی*گردد و از سال 1975 در بین میراث ملی ایران ثبت*شده است. لغت ابیانه از کلمه*ی محلی ویونا گرفته*شده است که به معنی بیدستان ( دشت بید ) می*باشد. ابیانه دروازه*ای به تاریخ ایران است به*گونه*ای که اهالی این روستا به رسوم خود بسیار افتخار می*کنند. زبانی که مردم ابیانه صحبت می*کنند پهلوی اشکانی است، البته در طول زمان با تغییر زیادی مواجه شده می*باشد. پوشش مردم این روستا مانند دوران قدیم است. لباس زنان اغلب شامل یک روسری بلند سفید با طرح*های گل*دار و رنگی ( که روی شانه و بالاتنه را می*پوشاند ) است به همراه یک دامن تا زیر زانو و شلوارهای پلیسه دار. باوجودی که دولت*های مختلف تلاش زیادی کردند تا این پوشش را تغییر دهند اما مردم ابیانه همچنین از سبک لباس قدیم خود استفاده می*نمایند. لباس عروسی دختران ابیانه اغلب لباسی است که برای مادرشان بوده و به آن*ها ارث می*رسد. جمعیت روستا

. ابیانه به*عنوان یکی از مناطق ایران است که باوجود تعداد زیاد دکتر، مهندس و متخصصان دیگر به*عنوان نواحی تحصیل*کرده شناخته می*شود. اغلب این افراد به شهرهای دیگری مانند کاشان یا تهران مهاجرت می*کنند. در طی سال*ها جمعیت ابیانه رو به کاهش بوده و در حال حاضر سکنه*ی آن کمتر از 250 نفر تخمین زده می*شود. کشاورزی و امرارمعاش

آب این روستا از رودخانه*ی برزرود گرفته می*شود و دارای اقلیم هوایی سرد است. بهارهای روستا شرایط هوایی خوبی برای کشاورزی ایجاد می*کند. هفت قنات در آبیاری زمین*ها استفاده می*شوند. محصولات کشاورزی اصلی این روستا گندم، جو، سیب*زمینی و میوه*هایی مانند سیب، گلابی و زردآلو است. بافت فرش نیز در این روستا رایج است. جاذبه*های تاریخی ابیانه

علاوه بر آتشکده*ی زرتشتی که به دوران ساسانی بازمی*گردد مکان*های تاریخی دیگری نیز در روستا قرار دارد، سه قلعه با نام*های بال همونه، هرده و پاله، دو زیارتگاه و سه مسجد، مسجد جامع، مسجد برزله و مسجد حاجتگاه. بر اساس کتیبه*ای که بر سردر یکی از مساجد آویزان است قدمت آن به دوران صفویه بازمی*گردد.

منبع:
redirect.php?a=wiki.5040.ir/%D8%A7%D8%A8%DB%...%86%D9%87.html