تقریباً همیشه برای بشر روشن بوده است که سوزاندن سطح چوب در آتش، آن را برای استفاده در فضای بیرونی مقاوم*تر می*کند و از دوران باستان از این روش برای افزایش مقاومت چوب*هایی که در معرض شرایط آب و هوایی بیرونی قرار داشته*اند استفاده می*شده است. مطالعه علمی تیمار حرارتی چوب اولین بار در دهه 1930 انجام گرفت. گسترده*ترین و کامل*ترین پژوهش*ها را انجمن ترمووود فنلاند (vtt) انجام داد. در نتیجه*ی این تحقیقات انجمن ترمووود فنلاند روشی برای تیمار حرارتی چوب ابداع نمود که با نام ترمووود شناخته می*شود. انجمن ترمووود فنلاند با همکاری صنایع محصولات چوبی فنلاند فرایند تیمار حرارتی چوب را در مقیاس صنعتی توسعه داده و مجوز اجرای فرایند ترمووود را به شرکت*های عضو می*دهد. ترمووود یا ترمو چوب حاصل فرآیند خشک کردن چوب با حرارت ۳۲۰ درجه سانتی گراد در معرض بخار آب و گردش هوا می*باشد. در این فرآیند مغز چوب یا داخلی*ترین قسمت چوب به دمایی بین ۱۸۵ تا ۲۱5 درجه سانتی گراد می*رسد. بسته به گونه چوبی که تحت این فرآیند قرار می*گیرد، و ضخامت و رطوبت اولیه چوب پس از رسیدن مغز چوب به این دما، دما به مدت 2 تا 3 ساعت ثابت می*ماند. استفاده از بخار در فرآیند ترمووود ویژگی*های شیمیایی چوب را تغییر می*دهد. در نتیجه فرایند ترمووود رنگ چوب تیره می*گردد و توزیع رطوبت در چوب یک*نواخت می*شود و خاصیت عایق حرارتی آن نیز بهبود می یابد. در تیمار حرارتی ترمووود چوب در مقابل پوسیدگی مقاوم می گردد؛ هم*چنین بیش*تر ویژگی*های نامطلوب چوب تا حد زیادی از بین می*رود. دمای بالایی که به ترمووود اعمال می*شود باعث شکسته شدن زنجیره های سلولزی و تجزیه اسیدها و خروج عمده رزین چوب می*شود و محیط را برای رشد ریز ارگانیسم*ها و حشرات و انواع قارچ و کپک نامناسب می*سازد. در فرآیند ترمووود، نخست با اعمال گرمای بالا رطوبت چوب به صفر می*رسد و در آخرین مرحله از فرآیند با اعمال رطوبت به حدود ۴ تا ۶ درصد می*رسد. حاصل این رطوبت*دهی نهایی افزایش مقاومت چوب ترمووود در برابر تاب برداشتن، تغییر ابعاد و جا به جا شدن است.